Kedisiz ev kalmasın
Esi Taviloğlu

Tekir, sarman, beyaz, gri, uzun tüylü- kısa tüylü, İran kedisi- sokak kedisi... Biz kedi diyoruz ya onlara. Aynı dili konuşuyor; miyavlıyorlar ya onlar. Mutlu olunca sizlere sürtünüyor, kızınca pati atıyorlar ya, en kötü anınızda gözlerini kocaman açarak, sevgilinizin veya annenizin babanızın bile dikkat etmediği kadar, ilgiyle dinliyorlar ya sizi... Kediler onlar...

Kedisi olanlar bilirler bir kediyle yaşamanın ayrıcalığını. Eve geldiğinizde, anahtarınızı henüz kapının kilidine sokarken, içerde sizi beklemekte olan kediniz pür dikkat kesilir, "mırk"lar eşliğinde koşturur ve siz onu gördüğünüzde gününüzün en kötü olaylarını unutuverirsiniz. Onun mamasıyla ilgilenirken soyutlarsınız kendinizi dünyadan. Ve tüylerini okşarken, kedinize; olduğu için teşekkür edersiniz...

İçimizdeki sıkıntının, yalnızlığımızın yegane ilacıdır onlar. Dostumuz, sağımız- solumuz, elimiz- ayağımız, hatta kimi zaman kitabımız.

Sokaklarda hergün onlarca kedi ve köpek, ya insanların tabuları yüzünden ya da soğuktan, açlılıktan ölüyor. Kalanlar ise bizim elimize bakıyor. Bizim artıklarımıza, çöplerimize...

Eğer gerçek bir hayvanseverseniz, hayvanseverlik hiçbir bahane kabul etmeden, evinizde mutlaka bir hayvan beslemenizi gerektirir; çünkü bu dünyayı bir iki hayvansever kurtaramaz. Anneniz, babanız veya sevgiliniz mi istemiyor? Bu sorunu halledeceksiniz. Bizler neler yapmıyoruz ki isteklerimiz için?

Aşağıda resimlerini gördüğünüz kediler, sokaklardan kurtarılmış "şanslı" kediler... Şimdilik bir evdeler, onların hayatını kurtaran "iyi insanlar" sayesinde; ama o iyi insanların da evinde başka kedileri/ köpekleri var ve bu kediler belki yuva bulunamazsa "sefil yaşam" a - sokaklara geri dönecekler.

Onlara bakın. Hepsinin sıcaklığı, canlılığı gözlerinden belli. Hala bir kedi sahibi değilseniz, iyice düşünün; çünkü onlar yuva arıyorlar; çünkü onlara kucak açtığınızda bir canlının hayatını kurtarmakla beraber en yüce mutluluklara sahip olacaksınız. Sayfa Başı / Arşiv