Ünlü Kediseverlerle Söyleşiler

>Türkiye'nin ilk ve tek vahşi doğa fotoğraf sanatçısı Süha Derbent
>Kedilerin ressamı Selin Işın
>Karikatürist-yazar Necdet Şen
>Yazar Gökhan Akçura
>Ressam Oya Kınıklı

Kedici Ressam "Selin Işın"
ile Söyleşi

Selin Işın Kedilerin Ressamı. Çok genç olmasına rağmen birçok karma sergilere katıldı ve kişisel sergiler açtı. Tek konu: Kediler...

Klasik bir soru olacak ama neden kedi? Güzel hatları, ilginç çizgilerinden mi, yoksa duygusal bir hayranlıktan dolayı mı?
Her ikisi de. Kedi ilginç bir yaratık; birbirine bütünüyle karşıt iki yaşam şeklini birlikte sürdürüyor. Evde sahibinin yüzüne çocuk gözüyle bakan kedi, kapı açılır açılmaz kendi kendine yeten bir yaratığa dönüşerek derhal fırlıyor. Evcil hayvandan vahşi hayvana geçiş hayranlık verici. Öylesine yoğun bir duygu ki; tutkunun da ötesinde benim bir parçam olmuş artık kediler. Kediler kendine özgü yaratıklar. İşte bu kendine özgülük kedinin beni büyüleyen özelliklerinden sadece biri. Kedinin dinamizmi ve vücut yapısının mükemmel estetiği, yapıtı, her harekette vücut kıvrımlarında oluşan en ufak değişim öylesine etkileyici ki...

Küçük yaşlardan beri resim yapıyorsunuz. Sevdiginiz iki şeyi, kediyi ve sanatı birleştirdiniz. Sadece kedi ressamı mı olmak istediniz?
Anaokulda yaptığım resimleri saklamış annem... Onlarda da kediler var... Ama profesyonel sanat hayatımdaki kediler tabi ki biraz daha farklı :) Kedinin kendimi ifade etmek için en uygun sembol olduğuna karar verdim. Her bir kedi bir yaşanmış, bir insan. Fakülte döneminde kedisiz birtakım isler yapmak inanın benim için kabustu. Karşımızda model duruyor, ben bir süre sonra modele kulak, kuyruk vb. eklemişim... Olmuyor, her ne yaparsam, bir noktadan sonra kediye dönüşüyor... Resim benim gündüz düşlerimdir. Bakışları daima uzaklara; bilinmeyene odaklanmış kedilerim kendimce kurguladığım bir masalın zaman aralıklarıdır. Kedilerden başka birşeye yer yok sanırım resimlerimde. Evet ben bir kedi ressamıyım.

Kedilerle ilgilenenler, bazen kendilerini bir kedi olarak kabul ederler. Kedilere olan sevginizden dolayı kendinizi hiç "kedi" olarak hissettiğiniz oluyor mu?
Üzüm üzüme baka baka kararırmış derler ya... Sanırım bazı zamanlar bu hisler ağır basıyor. Bakışlar, mimikler vb. benziyor. Onlarda kendimi buluyorum. Arkadaşlarım da sağolsunlar kedi diye diye adımı unutturdular .Sokakta "pisi pisi" seslenmelerine kulak kabartır oldum. Şaka bir yana kedilerle aramdaki bağa ad koyamıyorum.

Muhakkak bir kediyle yaşayanların bir, birden çok kediyle yaşayanların birden çok anıları vardır. Sizin de unutamadığınız bir kedi anınız var mı?
Hangi birini anlatsam ki... Çocukken bir kedim vardı Mestan. (Çok klasik bir kedi adı ama o zaman 6 yaşındaydım ) Eve misafir gelmişti. Kadıncağız kedilerden resmen korkuyordu. Mestan'ı görür görmez bağırdığını hatırlıyorum. Salona geçtiler, bizimki geçti tam kadının karşısına oturdu. Kadın huzursuz bir haldeydi. Mestan kadına doğru bir hamle yapacakti ki karnına tekmeyi yedi. Ben avazım çıktığınca bağırmaya başladım. Kadın da aynen. Annem Mestan'ı kapamamı söyledi. Bizimki ortalıktan kaybolmuştu. Bir süre sonra buldum, birlikte içeri geçtik. Misafirler ayrılmak üzereydi. Salona döndüm. Kapıda vedalaşma anında kadından bir çığlık yükseldi.Mestan kadının ayakkabısınin içine pislemiş.