Keditör Esi Taviloğlu e-posta

Bana uçmayı öğret...

Çok minik... Elime alınca incinmesinden korkuyorum. Kanatları kısacık henüz. Gözleri üzüm gibi kapkara, etrafını çevreleyen derisi de şiş mi şiş.

Nasıl besleyeceğim onu? Ya incitirsem... Minicik gagasını aralayıp, binbir özenle hazırladığım mamasını nasıl yedireceğim?

Yavru serçe... Dünyayı keşfetmen için çok zaman vardı. Ne diye yuvandan attın kendini? Hangi uygarlıktan- hangi ağaçtan düştün de bana vardın?

Hava sıcak; ama ya üşürse? Minicik kafasını, pembe derisine gömmeye çalışması yok mu! Ya da yetişkin serçelerin o meşhur 'zıp zıp'lı yürüyüşlerini yarım yamalak da olsa gerçekleştirmeye çalışması ve suyu yudumladığınızda boğazınızdan gelen, o 'glup' sesine benzer boğuk 'biik'leri...

Koyu gözlerle bakıyor bana... Korkuyla bakıyor ya aslında; ama insanoğluyum ne de olsa... Ne de olsa bakışlarından binbir anlam çıkarmam gerekiyor. Kapkara gözler içinde dalıp gidiyorum; platonik aşklarım, hüzünlerim geliyor aklıma ve dünyayla ilgili bir sürü soru doluşuyor kafama. Yavru serçe 'bik' diyor; ben yine doğaya hayran kalıyorum- bu sefer hüzünlerimden sıyrılıp...

Yıllar yılı muhtaç hayvanları toplayıp bakmamdan mıdır nedir- bulduğum ilk yavru serçeyi kaybedişimin üzerine döktüğüm göz yaşları üzerinden yıllar geçti- bugün pek bir serinkanlıyım. Ölebilir diyorum, sakin. Ruhum acıyor yine... Terkedilişlere dayanamıyorum.

Yavru serçe... Yaşama sevincin varsa, biraz gayret et, büyü ve bana da uçmayı öğret...

Sayfa başı