Mırıltı A.Anıl Oğuz e-posta

Kıpır

Bu yazıyı yazarken Kıpır, kucağımda, klavyenin tuşlarına basan parmaklarıma pati atmakla meşgul. Kıpır, benim altı aylık kocaman minik kedim... O daha bir çocuk...

Hem de ne çocuk! Aklı fikri oyunda! Bütün gün, ağzında oyuncağı ipiyle geziyor. Ben neredeysem, o da orada oynuyor. Bizimki bir de uyanık, kaybolmasın diye uyumadan önce ipini yatağımın altına saklıyor.

En sevdiği aktivitelerden biri de ben bilgisayar kullanırken kucağıma oturmak... Ellerimi yalamak, pati atmak, arada uyumak ve özellikle monitörü izlemek... Bazen yazdıklarımı okuyabildiğini düşünmeye başlıyorum; çünkü sürekli yazdıklarımı takip ediyor. Bir de ders çalışırken kalemimi...

Bizim Kıpır 'aşırı' denebilecek kadar oyuncu! Henüz herhangi bir oyun teklifimi geri çevirdiğini görmedim. Hareketli hiçbir nesne gözünden kaçmıyor. Sürekli takipte... Eğer hareket uzun sürüyorsa pusuya yatıyor ve hop hedefinin üstüne atlıyor... Hele ipini hareket ettirmeye başladım mı, isterse yemek yiyor olsun, antenler açılıyor hemen. Kıpır takipte! İpi yakalayabilmek için her şeyi yapıyor. Sınırsızca zıplıyor, yakalayabilmek için havada neredeyse iki burgu bir parende atıyor. Hiç yorulmadan peşinde koşuyor. Hatta bunları kendi kendine oynarken de yapıyor.

Kıpır'ı ailemize Esi kazandırdı. Kendisine müteşekkirim. Onun sayesinde evim daha bir neşeli, ben daha bir mutluyum... Evde bulunmak daha bir anlamlı... Her gün evime heyecanla ve özlemle dönüyorum.

Şu anda kucağımda uyumaya başlayan Kıpır'la yaşayacağımız daha çok şey var; onunla yaşamımız yeni başladı ve halâ birbirimizi tanıyoruz.

7 Nisan 2002

Sayfa başı