Boncuk & Zilli
Aydan Ekramoğlu'nun Sahibi Boncuk ve Köpeği Zilli

Ben de senin gibi kedileri çok çok seviyorum. Panta'nin öyküsü beni üzdü ve ağlattı. Ben de ilk kedimi acı bir şekilde kaybetmiştim. 20 günlüğüne yurtdışına giderken komşularıma güvenemediğimden, bir bakım evine bıraktım Şanslımı. Onu geri almak için gittigimde beni bile tanımadi, korkudan çıldırmış gibiydi. Eve getirdigimin 2. günü hastalandı ve maalesef bir hafta acı çektikten sonra kollarımda öldü. Bakim evinde zehirli ishal kapmış.Hayatımın en kötü günlerinden biriydi. Bütün gün yataktan çikmadan devamlı ağladım.

O gün bir mucize oldu. Annem çöpleri apartman girişine indirmeye çıktığında küçücük yavru bir kedi ayağına gelmiş,annem de tıpkı senin ailen gibi bir daha üzülmeyelim diye sevip orada bırakmış. Ama yukarı çıktığında tam içeri girecekken küçüçük kedinin minik ayaklarıyla ikinci kata kadar geldiğini görmüş.Tam o sırada annemin "Hay allah" sesleri arasinda cılız bir miyavlama duyup yataktan sis gözlerle fırladım. Annemin tüm itirazlarına rağmen onu hemen eve aldım. Sarılı beyazlı şirin bir yavruydu. Kardeşim "Abla ben bunu sokakta gördüm , bir de kardeşi vardı yanında" deyince fırladim sokağa ve aramaya başladım.Yan taraftaki pastahanede buldum diğerini. Adamlar 'sizin mi?'diye sordular, ben kesin bir tavırla 'benim olacak' diye cevap verdim. Siyah beyazdı (Özellikle bir gözü siyah bir gözü beyazdı)

Böylece Şanslımı kaybettiğim o berbat gün, Allah bana üzülmeyeyim diye iki yavru birden verdi. Pamuk ve Korsan koydum adlarını. Ama maalesef onlarida kaybettim. 5 yıl kadar oluyor. Şu anda eşimle evimizde hem tekir bir kedimiz -boncuk- hem de Terrier ve Pekin karişımı bir köpeğimiz (Zilli) var.

Panta'nın öyküsünü okuyunca seninle paylaşmak istedim ben de öykümü. Umarım kaybettiklerimiz huzur içindedir şimdi. Onları hala çok seviyorum. Tüm kedi dostlarina sevgiler.
<<Önceki / Sonraki>>