Tıkır'ın Köşesi Tıkır Epirden e-posta

Ya Buch Bana Kızıp,
Tepeme Bomba Bırakırsa

Mıııırhaba !...

Amma acıkmışım !... Anne kahvaltı sofrasını hazırlarken, Babba da gazetelerine göz atıyor... Acaba bana ne zaman sıra gelecek ?...

Geçen gün sabırsız davranıp, miyavlayarak bir hatırlatayım dedim de, dediğime diyeceğime pişman oldum !... Anne "-Bu evin içinde biz de yaşıyoruz kızım !..." diye terslemez mi ?... Çok üzüldüm !... Hatta hakkım olmayarak daha da ileri gittim, tabağıma konan mammayı uzun süre yemiyerek tepkimi göstermeye çalıştım !... Ama sonra düşündüm de haksız olduğumun farkına vardım !... Bana en iyi mammaları alıyorlar... Yataklarında yatmama izin veriyorlar... Hatta üzerimi bile örtmeyi ihmal etmiyorlar !... Bana yemek masalarında bile yer veriyorlar !.. Ya tuvalette bulunan kum kutumu devamlı değiştiren Anneme ne demeli ?... Yok yok !... Onlara borcumu ne yapsam ödeyemem... Onlar benim büyüklerim... Ben se daha 1 yaşına bile girmemiş bir kediciğim !...

Çok şükür Anne ve Babba masaya oturdular... Anne tabağıma en sevdiğim mammaları koyunca hemen yemeğe koyuldum !... Bu arada her zaman olduğu gibi kulaklarımın yönünü radar gibi onlara çoktan çevirmiş dinliyorum !...

Anne Babbaya "-Kızımızın ayakları dolaşırken üşüyor olabilir, geçenlerde kediler için vitrinde patik gördüm... çok şirindi... Bayram hediyesi olarak kızımıza alalım mı ?..." deyince Babbam yarı şaka, yarı ciddi, "- 2 ön ayağına... 2 de arka ayaklarına... tam 4 patik demek ?" demez mi ?... Anne kaşlarını çatarak, Babbanın çay bardağını yeniden doldururken pişkin ve muzip sırıtarak patik meselesine noktayı koyuverdi !... "-Şükret ki sadece bir kedimiz var !... Ya bir de kırkayak besleseydik ne olurdu ?..” Babba elini cebine atarken yüzünü bir görmeliydiniz !...

Bu savaş konusunda zaten Babbam burnundan soluyor, bazen şaka bile kaldıracak durumda olmuyor… Devamlı savaş ve Amerika alehtarı makaleler yazıyor… Yazmakla kalmıyor, bir de Amerika’ya, Beyaz Saray’a, Başkanları Buch’un e-mail’ine de aynı yazıları geçiyor… Geçenler de pencere önündeki yastığımda tatlı tatlı rüyalar görürken ve çizgi filmde seyrettiğim muzip fareleri kovalarken, beni dürtüp, senin yazını da Buch’a mailledim deyince az daha yere yuvarlanıyordum… Adı geçen yazımı (Savaşa ve barışa dair) geçen hafta okuduysanız, hemen hatırlarsınız, o yazımda Babama yerden göğe kadar hak verdiğimi belirtmiş ve savaş denen o hain ve insanlık dışı olayı kınamış ve “Mııırhaba Barış” diye noktalamıştım…

Şimdi istermisiniz Başkan Buch bana kızmış olsun, 0 binlerce bombadan birini tepeme bırakıversin ?... Mırrrrr !.. Düşünürken bile tüylerim diken diken oluyor, kirpi denen o iğneli dosttan farkım kalmıyor !...

Allahtan, Babbamın bana aldığı yılbaşı hediyesi nazar boncuklu kolyeyi boynumda taşıyorum !... Annemin dediğine bakılırsa o beni nazardan ve her türlü beladan koruyormuş !.. Ama Buch’a karşı gücü yeter mi bilmiyorum ?...

Babba ve Anne de Buch’tan ne kadar korktuğumu anlamış olacaklar ki, yaramazlık yapmaya daha teşebbüs ederken bile hemen anlayıp, “Bak, sonra seni Buch’a veririz !...” diyorlar !... Zaten gazetelerdeki fotoğraflarını bana göstermeleri yetiyor !... Hemen yatağın altına siniyorum !.. Ufacık yüreğim var… Tecrübesizliğim de cabası !... Bir haftadır gök gürültüsüyle bomba gürültüsünü karıştırdığım için dakika başı yüreğim ağzıma geliyor !... İşte gene şimşek çaktı… Öffff !... O ne gök gürlemesi öyle ?... Kusura bakmayın, ben gene kafama bir şey düşmeden yatağın altına yani sığınağıma gideyim !... Haftaya inşallah daha iç açıcı bir yazı yazarım da birlikte keyifleniriz !.. Ha bu arada hepinizin mübarek Kurban Bayramı’nı kutluyor, Barış dolu sıhhatli günler diliyorum !... Allah masum Irak halkının, başlarındaki beladan haberleri olmayan masum hayvan dostlarımın, ve o güzelim canlı bitki örtüsünün yanında olsun !...

Başka bir şey yazmak gelmiyor bugün içimden…Beni affedin !...

Sayfa başı